ADHD - Zespół Poradni nr 1 w Lublinie

Article heading icon

O ADHD

Przez ponad dwie dekady, od 2003 roku, przy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 5 w Lublinie funkcjonował Punkt Diagnostyczno-Konsultacyjny dla Rodziców Dzieci Nadpobudliwych Psychoruchowo. Przez lata wypracowaliśmy bogate doświadczenie w diagnozowaniu i wspieraniu dzieci z ADHD oraz ich rodzin. Wyspecjalizowane zespoły terapeutów przeprowadziły setki diagnoz i pomogły wielu rodzinom w zrozumieniu i radzeniu sobie z wyzwaniami związanymi z nadpobudliwością psychoruchową.
Obecnie, zgodnie z nowym systemem organizacji pracy poradni, diagnostyka i wsparcie dla dzieci z ADHD są realizowane w ramach standardowej działalności naszej placówki, zgodnie z rejonizacją. Wszyscy nasi specjaliści psycholodzy, pedagodzy i terapeuci posiadają wiedzę i kompetencje do pracy z dziećmi z ADHD. Ta zmiana pozwala nam na jeszcze sprawniejsze i bardziej kompleksowe wsparcie rodzin z terenu działania naszej poradni.

Czym jest ADHD?

ADHD (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder) to zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi jedno z najczęściej diagnozowanych zaburzeń neurorozwojowych u dzieci. Charakteryzuje się trzema głównymi grupami objawów:

Deficyt uwagi

Dziecko ma trudności z:

  • utrzymaniem koncentracji podczas wykonywania zadań
  • dokończeniem rozpoczętych czynności
  • słuchaniem, gdy ktoś się do niego bezpośrednio zwraca
  • organizacją zadań i zarządzaniem czasem
  • zapamiętywaniem codziennych obowiązków
  • pilnowaniem swoich rzeczy, częstym gubieniem ich

Przykład: Ania rozpoczyna odrabianie pracy domowej z matematyki, po chwili zauważa kredki na biurku i zaczyna rysować, następnie słyszy dźwięk z telefonu i zapomina o lekcjach. Po godzinie okazuje się, że nie rozwiązała ani jednego zadania, choć „cały czas siedziała przy biurku”.

Nadmierna aktywność ruchowa (hiperaktywność)

Dziecko:

  • ma trudności z pozostaniem w miejscu
  • często wierci się, kręci, „bębni” palcami
  • biega lub wspina się w nieodpowiednich sytuacjach
  • nie potrafi bawić się cicho
  • działa „jakby było napędzane silnikiem”

Przykład: Kuba podczas lekcji wielokrotnie wstaje z ławki, chodzi po klasie, kołysze się na krześle, stuka długopisem o blat. Nawet gdy świadomie stara się siedzieć spokojnie, jego ciało „samo” wykonuje różne ruchy.

Impulsywność

Dziecko:

  • odpowiada, zanim usłyszy całe pytanie
  • przerywa innym, wtrąca się do rozmów
  • ma trudności z czekaniem na swoją kolej
  • podejmuje pochopne decyzje bez myślenia o konsekwencjach

Przykład: Michał widzi w sklepie wymarzony zestaw klocków. Nie zastanawiając się, bierze go i chowa do kurtki, nie myśląc o tym, że to kradzież i jakie może mieć konsekwencje. Dopiero później, gdy mama odkrywa klocki, Michał ze łzami w oczach mówi, że „nie pomyślał”.

Jak działa mózg osoby z ADHD?

Nasz mózg działa jak filtr - przepuszcza ważne informacje, a zatrzymuje te mniej istotne. Dzięki temu możemy skupić się na rozmowie z przyjacielem w głośnej kawiarni, ignorując dźwięk ekspresu do kawy, rozmowy przy sąsiednich stolikach czy muzykę w tle. Mózg osoby z ADHD to filtr z dziurami - przepuszcza prawie wszystko, powodując chaos w głowie wynikający z natłoku informacji. Dziecko w klasie słyszy równocześnie:

  • głos nauczyciela
  • skrzypienie krzesła kolegi
  • ptaka za oknem
  • szum wentylatora
  • własne myśli o tym, co będzie na obiad
  • wspomnienie śmiesznego filmiku z wczoraj itd.

Wszystkie te bodźce mają podobną „głośność” w mózgu, więc trudno wyłowić to, co naprawdę ważne słowa nauczyciela.

Dlaczego zrozumienie tego jest ważne?

Gdy zrozumiemy, że mózg dziecka z ADHD fizycznie funkcjonuje inaczej, możemy przestać myśleć:

  • „Nie stara się wystarczająco”
  • „Jest po prostu leniwe”
  • „Robi to specjalnie”

A zacząć myśleć:

  • „Jego/Jej mózg potrzebuje innych strategii”
  • „Musimy mu/jej pomóc zbudować struktury, których jego/jej mózg nie tworzy automatycznie”
  • „To nie jest kwestia charakteru, ale neurobiologii”

I wtedy możemy rozpocząć naprawdę skuteczną pomoc.

Dobra wiadomość: Mózg jest plastyczny! Dzięki odpowiedniej terapii, strategiom i farmakoterapii, dzieci z ADHD mogą nauczyć się kompensować swoje trudności i funkcjonować coraz lepiej. To jak trening im więcej ćwiczymy nowe ścieżki w mózgu, tym stają się one mocniejsze i bardziej zautomatyzowane.

Jak często występuje ADHD?

Według danych z 2023 roku, globalna częstość występowania ADHD u dzieci i młodzieży wynosi około 8% (przedział ufności 6-10%) (Ayano i in., 2023). Częstość diagnozowania jest wyższa u chłopców niż u dziewczynek, czego przyczyną może być między innymi fakt, że częściej dominuje u nich deficyt uwagi bez wyraźnej nadaktywności ruchowej. Dziewczynki rzadziej wykazują zachowania zakłócające porządek w klasie, co sprawia, że ich trudności mogą latami pozostawać niezauważone, a one same zmagają się z poczuciem niezrozumienia i niską samooceną.

Współwystępujące trudności

U znacznego odsetka dzieci z ADHD obserwuje się również inne zaburzenia i trudności, takie jak:

  • specyficzne trudności w uczeniu się (dysleksja, dyskalkulia, dysortografia, dysgrafia)
  • zaburzenia opozycyjno-buntownicze (u około 40-60% dzieci)
  • zaburzenia lękowe
  • trudności w regulacji emocji
  • problemy w relacjach rówieśniczych
  • obniżona samoocena

Z tego powodu diagnoza ADHD powinna być kompleksowa i uwzględniać różne aspekty funkcjonowania dziecka.

Specjalne potrzeby edukacyjne dziecka z ADHD

Uczeń z ADHD, ze względu na swoje trudności neurorozwojowe, wymaga dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb możliwości. Potrzebuje m.in.:

  • jasnych, prostych instrukcji (najlepiej pojedynczych poleceń)
  • częstych przerw podczas pracy wymagającej koncentracji
  • miejsca w klasie z ograniczoną liczbą bodźców rozpraszających (np. z przodu, z dala od okna)
  • systemu wzmocnień pozytywnych
  • dodatkowego czasu na wykonanie zadań lub sprawdzianów
  • możliwości ruchu (np. krótkiej przerwy na rozruszanie się)
  • pomocy w organizacji pracy (np. checklisty, plany dnia)

Nasza oferta

Diagnoza

  • Prowadzimy kompleksową, wielospecjalistyczną diagnozę ADHD, która obejmuje:
  • wywiad z rodzicami
  • badanie psychologiczne i pedagogiczne oraz obserwację dziecka
  • wykluczenie innych przyczyn obserwowanych trudności

Wsparcie dla rodziców

  • indywidualne konsultacje
  • poradnictwo i treningi

Wsparcie dla nauczycieli na terenie szkół

  • szkolenia dla Rad Pedagogicznych
  • indywidualne konsultacje

Często zadawane pytania

Nie. ADHD to udokumentowane naukowo zaburzenie neurorozwojowe, związane z różnicami w budowie i funkcjonowaniu mózgu, szczególnie w obszarach odpowiedzialnych za kontrolę uwagi, hamowanie impulsów i planowanie. Badania neuroobrazowe (MRI, fMRI) pokazują konkretne różnice w mózgach osób z ADHD (Cortese i in., 2021). Dziecko z ADHD nie zachowuje się „źle” celowo jego mózg po prostu funkcjonuje inaczej i potrzebuje specjalnego wsparcia, by nauczyć się kontrolować uwagę i zachowanie.

Nie. ADHD ma przede wszystkim podłoże neurobiologiczne i genetyczne. Badania pokazują, że dziedziczność ADHD wynosi około 70-80% (Faraone & Larsson, 2019). Dieta i czas ekranowy mogą wpływać na nasilenie objawów, ale nie są ich pierwotną przyczyną. Niemniej jednak zdrowa dieta, odpowiednia ilość snu i ograniczony czas przed ekranami wspierają lepsze funkcjonowanie każdego dziecka, w tym z ADHD.

Leki na ADHD zostały przebadane w licznych badaniach klinicznych i wykazują udokumentowaną skuteczność oraz dobry profil bezpieczeństwa w leczeniu krótkoterminowym (Cortese i in., 2018). Decyzja o farmakoterapii zawsze należy do lekarza psychiatry dziecięcego w porozumieniu z rodzicami i powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem nasilenia objawów i potrzeb dziecka. Leczenie farmakologiczne jest szczególnie wskazane w przypadkach umiarkowanego i ciężkiego ADHD i najlepiej działa w połączeniu z terapią psychologiczną i wsparciem edukacyjnym. Warto pamiętać, że nieleczone ADHD niesie ze sobą poważne ryzyko: problemy szkolne, niską samoocenę, trudności w relacjach rówieśniczych, a w przyszłości problemy w życiu zawodowym i osobistym.

Objawy ADHD często ewoluują z wiekiem. U wielu osób nadaktywność ruchowa zmniejsza się w okresie dojrzewania, ale trudności z koncentracją, organizacją i impulsywnością mogą pozostać. Kluczem jest wczesna diagnoza i odpowiednie wsparcie dziecka, które otrzyma właściwą pomoc, nauczy się strategii radzenia sobie ze swoimi trudnościami i będzie mogło funkcjonować znacznie lepiej w dorosłości.

Najważniejsze to:

  • Zrozumienie: Edukuj się na temat ADHD i pamiętaj, że zachowanie dziecka wynika z różnic w funkcjonowaniu mózgu, a nie z jego złej woli
  • Struktura: Twórz jasne rutyny i reguły, używaj list kontrolnych, wizualnych planów dnia
  • Pozytywne wzmocnienia: Chwal za wysiłek i małe sukcesy, a nie tylko za końcowe rezultaty
  • Cierpliwość: Pamiętaj, że dziecko z ADHD potrzebuje więcej czasu i powtórzeń, by nauczyć się nowych umiejętności
  • Współpraca: Pracuj w zespole ze szkołą, terapeutami i lekarzem
  • Dbaj o siebie: Wychowanie dziecka z ADHD jest wymagające szukaj wsparcia, nie bój się prosić o pomoc

Informowanie szkoły o diagnozie ADHD jest dobrowolne, ale bardzo zalecane. Dzięki temu nauczyciele będą mogli:

  • lepiej zrozumieć trudności dziecka
  • zastosować odpowiednie dostosowania edukacyjne
  • współpracować z rodzicami w tworzeniu spójnego systemu wsparcia

Celem przekazania informacji jest pomoc dziecku, nie stygmatyzacja.
 

 

W przypadku ADHD warto współpracować z:

  • Psychiatrą dziecięcym w zakresie farmakoterapii, jeśli jest wskazana
  • Psychologiem/terapeutą - trening umiejętności społecznych, praca nad samooceną, terapia behawioralna
  • Neurologopedą/terapeutą integracji sensorycznej - jeśli współwystępują trudności zakresie rozwoju mowy i komunikacji oraz w obszarze przetwarzania bodźców sensorycznych.
  • Grupami wsparcia dla rodziców - wymiana doświadczeń i wzajemne wsparcie emocjonalne

Bibliografia

  • Ayano, G., Demelash, S., Gizachew, Y., Tsegay, L., & Alati, R. (2023). The global prevalence of attention deficit hyperactivity disorder in children and adolescents: An umbrella review of meta-analyses. Journal of Affective Disorders, 339, 860-866.
  • Cortese, S., Adamo, N., Del Giovane, C., Mohr-Jensen, C., Hayes, A. J., Carucci, S., ... & Cipriani, A. (2018). Comparative efficacy and tolerability of medications for attention-deficit hyperactivity disorder in children, adolescents, and adults: a systematic review and network meta-analysis. The Lancet Psychiatry, 5(9), 727-738.
  • Cortese, S., Aoki, Y. Y., Itahashi, T., Castellanos, F. X., & Eickhoff, S. B. (2021). Systematic review and meta-analysis: resting-state functional magnetic resonance imaging studies of attention-deficit/hyperactivity disorder. Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry, 60(1), 61-75.
  • Faraone, S. V., Biederman, J., & Mick, E. (2006). The age-dependent decline of attention deficit hyperactivity disorder: a meta-analysis of follow-up studies. Psychological Medicine, 36(2), 159-165.
  • Faraone, S. V., & Larsson, H. (2019). Genetics of attention deficit hyperactivity disorder. Molecular Psychiatry, 24(4), 562-575.
  • Faraone, S. V., Banaschewski, T., Coghill, D., Zheng, Y., Biederman, J., Bellgrove, M. A., ... & Wang, Y. (2021). The world federation of ADHD international consensus statement: 208 evidence-based conclusions about the disorder. Neuroscience & Biobehavioral Reviews, 128, 789-818.
  • Willcutt, E. G. (2012). The prevalence of DSM-IV attention-deficit/hyperactivity disorder: a meta-analytic review. Neurotherapeutics, 9(3), 490-499.